Περιγραφή

Πόσος πόνος κάτω στη γη ! Πόσα δάκρυα και τι θρήνος ! Είναι συγκλονιστικό ν’ αντικρύζεις στα πρόσωπα των ανθρώπων διαρκώς ζωγραφισμένη τη θλίψη.

Όμως μέσα στο αίσθημα της απελπισίας και της οδύνης των ταλαιπωρημένων ψυχών, προβάλλει ένα παρήγορο ουράνιο Φως, κάποια γλυκειά ελπίδα, γιατί μέσα στα ιερότατα άδυτα της καρδιάς τους, η Φωτεινή Μορφή του Αγίου Ραφαήλ τους γλυκαίνει το φως της ζωής και τους οδηγεί στον ιερό τόπο του μαρτυρίου Του.

Ανηφορίζουν με τόση πίστη για να εναποθέσουν όλα τους τα βάρη, τις ασθένειες, τους πόνους, και κατόπιν από τις ικεσίες και τα δάκρυα αλλάζει κάτι μέσα τους από την καθημερινή τους ταλαιπωρία, κι’ αμέσως λες και τους αγγίζει κάποια δύναμη και αναφωνούν:

«Πόσο ωραία αισθάνομαι τώρα! Λες και θεραπεύτηκα!

Άχ Αγία Ηγουμένη, τι μύρα που βγάζει ο Τάφος του Αγίου Ραφαήλ! Νοιώθω μια δροσιά, κάποια χάρη Θεϊκή, αισθάνομαι μια χαρούμενη συγκίνηση* όλη η αναστάτωση του ψυχικού μου κόσμου μετατράπηκε σε γαλήνη κι’ αισιοδοξία».

Αμέσως βρίσκουν το χαμένο χαμόγελό τους και γεμάτοι δύναμη επιστρέφουν με ήρεμη ψυχή.

Ώ Θεέ μου, όλος αυτός ο ανθρώπινος πόνος με αγγίζει … κι’ αυθόρμητα γονατίζει και η δική μου ψυχή.

Θεέ μου, απάλυνε την τόση οδύνη των θνητών!

Γνώριζες Πολυεύσπλαχνε πως η εποχή μας χρειάζεται ένα μεγάλο πνευματικό Ανάστημα, τον Άγιο της Αγάπης Ραφαήλ.

Ευγενία Κλειδαρά